Na maandenlang voorbereiden was het eindelijk zo ver! Op 20 Juli mochten we gaan vertrekken naar Ghana! Mijn verwachtingen waren groots, omdat ik vorig jaar ook zo'n bijzondere tijd gehad heb in Afrika, verwachtte ik dat dit jaar weer. Het zou echt een bijzondere tijd zijn en veel mensen zouden opgebouwd worden en gaan veranderen in hun geloof.
Toen we door Ghana reden op weg naar ons hotel schrok ik wel! Wat een puinhoop was het daar. Overal lag afval langs de weg, langs de wegen stonden oneindig veel kraampjes/hutjes waarin mensen hun spulletjes probeerden te verkopen en daarachter bevonden hun eigen huisjes zich, wat er uit zag als krotten. Wat een armoede! En het hield maar niet op. Hoe verder je reed, hoe meer je zag. Echt gemiddelde huisjes waren er niet. Het was zo'n hutje of het was een grote villa. Het contrast is enorm! Ook stonden er overal onafgemaakte gebouwen, gebouwen waar geld in is gestoken maar waar niet genoeg voor was om het af te maken. Wat dan uiteindelijk leidt tot een ingevallen bouwval waar zwervers hun intrek in nemen. Hoe kunnen die mensen in deze puinhoop leven?
Maar aan de andere kant kent Ghana ook wel veel natuur. Naast al die dorheid en doodsheid in de stad kun je buiten de stad veel groen vinden. Bossen vol verschillende plantensoorten en dieren. En bomen die wel 350 meter hoog kunnen worden. Ghana kent natuur die veel kracht uitstraalt, hoge bomen en bergen die vol van natuur staan. Ook de waterval die we bezocht hebben in groots, wat een kracht komt er van dat neerstortend water af! Ongelofelijk en tegelijkertijd zo majestueus!
De eerste paar dagen verbleven we in Cape Coast, waar we geestelijke en praktische voorbereiding kregen op de weken die nog zouden komen. Vooral kregen we veel geestelijke voorbereiding. We hadden meetings waarin we samen God konden aanbidden en waar we een bemoediging kregen. Gelijk van het begin af aan merkte je al hoe goed de sfeer was in de groep, samen met 51 andere mensen waren we daar met één doel: Gods liefde bekent maken aan de mensen om ons heen. En dat schept een band, gelijk van het begin al waren we echt een eenheid die streden voor één doel. Dat was echt zo mooi om mee te maken! En in die drie dagen merk je ook al echt hoe aanwezig God was, je werd echt gelijk al opgebouwd in je geloof. God zegende ons echt, hoeveel zegeningen zouden we dan nog ontvangen tijdens ons project?!
Na de conferentie vertrokken we weer naar Accra, waar we de rest van de week zouden verblijven en daar ook ons project zouden gaan beginnen. Toen we naar het weeshuis reden werd je gelijk al weer geconfronteerd met de armoede. Ook toen we daar aankwamen, het was er doods en dor. Kinderen van de straat lopen in kapotte kleren en kijken je raar aan als je daar aankomt. Ook de school van het weeshuis was één groot bouwval! En daar hadden ze gewoon les in! Dat is wel echt confronterend als je daar zo bent, en dan beseft hoe groot onze schoollokalen zijn en dat je hier in Nederland niet eens les mag geven in een gebouw dat nog lang niet af is.
Maar je merkt wel echt dat de mensen blij zijn dat je er bent, dat wij als blanke mensen hun komen helpen. Dat merk je ook echt wel bij de kinderen. Ze vinden het echt heerlijk. Ook al geef je ze echt iets heel simpels om te knutselen toch nog vinden ze het leuk. Ze zijn gewoon blij met het weinige dat ze hebben. En dat wij daar dan mogen zijn om hun liefde en aandacht te geven is echt wel bijzonder. Je ziet ook echt wel dat ze dat nodig hebben. Ze bloeien helemaal op als je ze een complimentje geeft of als ze gewoon even op schoot neemt. Ik vond het echt heerlijk om dat te doen. Gewoon lekker veel aandacht geven aan die kinderen, ze de tijd geven van hun leven. Dat is toch geweldig! Echt genieten. En dan gaat het niet om het programma, hoe strak wij daar in Nederland altijd op zijn, daar bij het weeshuis kon het ze niet veel schelen hoe ingewikkeld of hoe strak het programma in elkaar zat. Juist dat we lieten zien dat wij om ze gaven en dat wij ze aandacht gaven, dat was echt het belangrijkste voor hun.
Daar kwam ik ook achter bij de jongeren van het weeshuis, de eerste week hadden we niet echt een programma voor hun. We hadden meer iets voor de kleinere kinderen, en hun hingen dan maar wat bij het sportveld. Toen hebben we besloten om daarvoor een apart jongerenteam op te richten voor alle middagen. Samen met 3 andere deelnemers heb ik daar een apart programma voor opgericht en dan merk je wel dat ze dat echt wel heel leuk vinden. Dat we speciaal voor Hun wat doen. Dat we er ook voor hun zijn. En met de jongeren kun je ook veel dieper gaan. Ik miste een beetje die diepgang bij de kinderen dus konden we dat mooi kwijt bij de jongeren. We hebben veel gedeeld over ons eigen leven en hebben veel verteld over God. In het begin was het wel lastig om openheid te krijgen maar op de laatste dag van ons programma durfden ze er echt voor uit te komen! En dat was echt heel mooi om te zien, want je zag altijd wel dat het wat met ze deed maar echt er over praten dat deden ze niet. En toen juist wel. Echt cool!
Bij het afscheid merk je dan ook echt wel wat een band je met hun hebt opgebouwd, dat je in zo´n korte tijd toch echt wel hecht met elkaar bent geworden. En toen vond ik het echt wel verschrikkelijk om hun achter te laten! Te beseffen dat je hun waarschijnlijk nooit weer ziet. Dan komen de tranen wel boven bij iedereen. Ook om te zien hoe erg het voor hun is, al die kinderen die al hun hele leven afscheid hebben moeten nemen van dierbare mensen en wij dat eigenlijk nu ook weer doen. Dat deed me wel wat. Maar dan als je ziet wat je er allemaal voor terug hebt gekregen en wat je hun ervoor hebt gekregen dan was dat het allemaal wel waard!
Wij hebben er gewoon voor gezorgd dat al die kinderen 2 weken lang een geweldige tijd hebben gehad, dat hun 2 weken lang de tijd van hun leven hebben gehad. En we mochten daarin laten zien dat we Gods liefde graag wouden uitdelen aan hun. Dan hebben we toch wel ons doel behaald!
En je bent gelijk een hele ervaring rijker! Tijdens dit project heeft God echt wel mijn passie voor Afrika en kinderen nog meer laten aanwakkeren. Ik wil dan ook niets liever in de toekomst iets met kinderen gaan doen en ik wil ook graag weer terug naar Afrika. Ook heeft God mij echt gebruikt in het leven van andere mensen, ik mocht een lichtje zijn waarin ik andere heb mogen inspireren met mijn enthousiasme en mijn passie voor God. Maar één van de grootste dingen die ik geleerd heb is dat wij hier in Nederland zo ontzettend gezegend mogen zijn! De enorme luxe die wij hier in Nederland hebben is echt enorm, en als je dan ziet wat de mensen daar in Ghana hebben dat is echt niks in vergelijking met wat wij hier hebben. Alle uitspraken die je altijd hoort over Afrika, zijn allemaal waar in Ghana! Kinderen die rondzwerven op straat en moeten werken voor hun ouders omdat ze niet naar school kunnen, afvalbergen overal door de stad waar mensen op zoek zijn naar bruikbare dingen, rioleringen waar kinderen water aan het halen zijn, kinderen die hun behoefte overal doen en ik kan nog wel even door gaan... Maar toch ondanks dat alles zijn al die mensen zo tevreden met wat ze hebben, ondanks dat alles hebben de meeste mensen zo´n groot geloof in God. Ze hebben niks, maar toch zijn ze tevreden en dankbaar. En dan denk ik wat zijn we dan hier in Nederland zo verwend. Dat we gaan zeuren om de kleinste dingen, dat we steeds maar geneigd zijn naar het meer en meer willen. Naar een mooiere telefoon, naar nieuwe kleren, naar een nieuwe auto, naar iets groters en iets beters. Nou dat heb ik wel afgeleerd, ik ben echt tevreden met wat ik heb. Ik ben echt blij met wat ik heb, en echt gezegend dat ik een eigen bed heb, een warme douche en een goeie wc heb. Meer heb je eigenlijk niet nodig! :)
