Reisverslag Zomer 2010

Op vrijdag 23 juli vertrokken we vanuit de conferentie die vooraf het project had plaatsgevonden naar Schiphol om vanuit daar op het vliegtuig te stappen naar Durban, Zuid-Afrika.
24 uur later waren we geland in Durban, en vanuit daar gingen we naar onze verblijfsplaats.
We zaten in het centrum van Durban en vanuit daar reden we op en neer naar onze township: Hammarsdale. De township zag er van de buitenkant best wel goed uit, er stonden veel betonnen huisjes, de ene groter dan de ander en als je goed keek zag je tussen als die huisjes ook wel huisjes van golfplaten en leem staan. Alles stond kriskras door elkaar, waar je in Nederland alle grote rijke huizen en alle arme huizen in één buurt hebt staan heb je in Hammersdale alles door elkaar heen staan. Dan rijdt je door een straat waar een heel groot luxe huis op de hoek staat en 10 meter verderop staat een armoedig klein huisje met golfplaten. De contrasten in de township zijn dus erg groot. Maar ik zal even wat meer over Hammarsdale vertellen. Hammarsdale is een zwarte township. Een township waar alleen maar zwarte mensen wonen, er is in heel hammarsdale geen enkele blanke te vinden. Dat is best wel apart, want je zou denken dat na de hele apartheidskwestie het verschil wel wat minder is. Maar dat is niet zo, Durban wordt nog steeds heel erg geteisterd door apartheid. Blanke en Zwarte gescheiden. De blanke mensen wonen in de rijke grote villa’s in het centrum van de stad en alle zwarte mensen wonen in kleine huisjes in townships buiten de stad. Verder is Hammarsdale echt een geweldige plek om te zijn, de mensen zijn ontzettend gastvrij, ze zijn allemaal heel erg aardig en willen graag met je kennis maken. Aan het geloof ontbreekt het ook niet, er zijn veel kerken en christelijke scholen. Maar wat er wel mist is de persoonlijke relatie met Jezus Christus. Dat was ook onze missie, ons doel om te verkondigen. De mensen wisten wel alles van de bijbel en ze konden ook wel het onze vader bidden maar een persoonlijke relatie met God als vriend, nee dat hadden ze niet. En dat was waar wij ook echt naar streefden. Hun bekend maaken met God als je vriend. Dat deden we door naar allemaal high schools en primary schools te gaan. Daar hadden we dan een lesuur de tijd om ons ding te doen. Het programma zag er zo uit: we begonnen met een introductie, daarna hadden we een quiz over nederland, daarna hadden we warming up en als laatste een sport parabool waarin we d.m.v. een vergelijking met sport een link maakten naar het evangelie. Dat was wel heel cool om te doen want we deden dan ook altijd een oproep, en er staken altijd wel heel veel kinderen hun hand op. God is goed! De meest indrukwekkendste ervaring wat ik heb meegemaakt was het dagje naar het weeshuis. We gingen naar een weeshuis, waar allemaal kinderen zaten zonder ouders of waarvan de ouders de kinderen niet meer konden opvoeden. Toen we daar aankwamen mochten we met de kinderen spelen, spelletjes doen, voetballen of gewoon met ze spelen. Het is zo indrukwekkend want je weet gewoon dat al die kinderen geen ouders hebben, en 85 % van de kinderen overlijd daar binnen korte termijn aan aids, ook omdat ze aidswezen zijn. En ja, dat doet je wel wat. Ik wil graag één verhaal met jullie meedelen, ik was daar met een klein meisje van ongeveer een jaar of 2-3. Het was een erg stil meisje, ze zei niks en ze liet ook geen gezichtsuitdrukking zien. Ik ging met haar spelen, van de glijbaan, op de schommel en langszaam aan bloeide ze helemaal op. Eerst verscheen er een glimlach, toen kwam er al wat meer geluid uit haar, en uiteindelijk begon ze helemaal te kwebbelen en had ze grote verhalen. Dat was zo ontzettend bijzonder om zo´n schichtig meisje helemaal zien op te bloeien. Ik stel me haar leven voor met geen ouders, niemand die om haar geeft. Een leven zonder liefde? En ik mocht daar voor haar zijn, ik als blank iemand mocht haar Gods liefde laten zien, ik mocht haar laten zien dat er daadwerkelijk mensen zijn die om haar geven, die met haar willen spelen. En dat breekt het mijn hart, om te beseffen dat ze waarschijnlijk ook aids heeft en dat ze dat niet eens door heeft, dat ze ieder moment kan overlijden aan één van de verschrikkelijkste ziektes op de wereld. Mijn hart gaat nu ook uit naar die kinderen, die het niet weten, die geen ouders meer hebben en die geen liefde hebben gekend. Door deze hele ervaring heb ik ook echt een passie voor Zuid-Afrika gekregen. Ik heb het gevoel gekregen dat ik daar later ook heen moet, misschien als zendeling, misschien als hulpverlener of misschien moet ik daar mijn eigen weeshuis wel oprichten.